Overgave in de liefde


Ik blijf de liefde best ingewikkeld vinden op z'n zachts gezegd. De grens tussen IK en JIJ. Tussen autonomie en overgave. Tussen samen en apart. Tussen versmelten en op eigen benen.

Onder overgave verstond ik altijd: mezelf overgeven aan de ander. En dat is iets wat ik never nooit niet zou doen had ik al heel jong besloten. Daarmee geef je jezelf letterlijk en figuurlijk uit handen was mijn gevoel.

Daar tegenover is er een groot verlangen om samen te zijn. Me te verbinden.

En ergens ben ik mezelf daarin ook een beetje kwijt geraakt. Verdwaald in het moeras dat we Liefde noemen.

Afgelopen week las ik een artikel in de Happinez wat me een nieuw perspectief bood. Schrijfster Sarah Domogala beschrijft in haar stuk 'Oefenen in Liefde' dat het geheim is om je niet over te geven aan je geliefde, maar aan de liefde zelf. Zo had ik er nog niet eerder naar gekeken.

Onafhankelijkheid en zelfredzaamheid zijn in een relatie past in onze tijdsgeest en het zijn waarden die ik me van jongs af aan heb aangeleerd en die me veel gebracht hebben. Maar ergens stuit ik ook op een onverbiddelijke muur als het gaat om relaties. Hoe verbind ik me en blijf ik op eigen benen staan? Voor je het weet projecteer je allerlei verwachtingen en verlangens op de ander. Die het voor jou moet gaan doen. En als dan deze verwachtingen niet uitkomen ben ik teleurgesteld. Er ontstaat frustratie omdat de ander me niet kan / wil geven wat ik denk nodig te hebben. Maar ik vergeet te kijken achter de pijn en de frustratie. Welke verlangen gaat daarachter schuil en wat maakt dat 'de ander' dit voor mij moet invullen? Achter de pijn kun je gaan zien en ervaren dat je niet bent verbonden met jezelf. Dat is een les die ik inmiddels keer op keer weer voorgespiegeld krijg. Daar zit mijn pijn en tevens mijn groei.

Edith Hubers vertelt in het artikel dat ze stellen begeleidt om op zoek te gaan naar de onvoorwaardelijke liefde, waarin allebei de partners vrij kunnen zijn en kunnen groeien en zich overgeven aan die liefde. Ze zegt verderop dat het gaat over dankbaarheid en dat je werkelijk nadenkt over wie je bent als je op je best bent - en dat je dat wilt inbrengen. Dat gaat dus verder dan de ruileconomie in relaties. Jij doet dit voor mij als ik dat voor jou doe. Herkenbaar?

"Overgave is ja zeggen tegen de stroom van het leven. Overgave is ja zeggen. Als je helder hebt wat je elkaar wilt brengen en wat je van elkaar wilt leren, dan is overgave de bereidheid je hieraan over te geven, no matter what. Dat is iets heel anders dan je ondergeschikt te maken aan je partner" schrijft Edith.

"Overgave in de praktijk is, de liefde voorop stellen, ja zeggen, ook als de situatie of het gedrag van de ander je niet aanstaat. Als je een beeld maakt van de mooiste liefde tussen jullie, waarin het werkelijk stroomt, en als je dan voelt wie jij bent en wie de ander is, dan is dat het mooiste wat je aan elkaar kunt geven. En vervolgens gaat het erom dat je elkaar daaraan kunt herinneren."

'Ja wacht even', dacht ik toen ik dat las. Ik voel wel wat ze bedoelt met de projectie en het niet verbonden zijn met jezelf. En ik hoop ooit in staat te zijn me zo te verbinden met de liefde dat ik daarin onvoorwaardelijk kan zijn naar mezelf en de ander. Maar waar eindigt het samen groeien en begint het afgrenzen, omdat het gedrag van de ander niet meer leidt tot groei? Voor mij is dat een hele dunne scheidslijn op momenten. Wat is de spiegel naar mezelf en waar moet ik echt stop zeggen? Wat is van mij en wat is van de ander?

In het blog over Overgave deelt Peter Schellenbaum daar een mooi inzicht over:

Schellenbaum hamert erop dat je in de liefde bijtijds nee moet leren zeggen. Het nee van: ‘Ik ben jou niet, maar ik zal mijn best doen mijn nauwe grenzen stukje bij beetje in jouw richting te verleggen.’ Hij denkt dat voortdurend op harmonie gericht gedrag de vitaliteit van de liefde geen goed doet: ‘In een liefdesrelatie doen zich ook chaotische, pathologische en kwaadaardige emoties voor.’ Zo gezien kan overgave juist betekenen de confrontatie aangaan, bezwaar maken, je grieven eruit gooien, de rollen door elkaar schudden en opnieuw verdelen. In een te krampachtig bewaarde harmonie stikt overgave juist. Door af en toe nee te zeggen, kun je pas echt in vrijheid en uit volle overtuiging ja zeggen.

Het zal waarschijnlijk een levenslange reis blijven, een waarin ik iedere keer weer bij mezelf zal landen, in verbinding. En soms ook niet.

Het artikel en het blog hebben me in ieder geval mooie nieuwe inzichten gegeven en 'voldoende food for thought'.

Wil je het hele artikel lezen? Je kunt het terug vinden in Happinez nummer 1 - 2018.

Liefs Chantal

*photo middle: Burning Man 2015 by @pygarthelast ** photo top and bottom: Chantal Poiesz

#Reflection #Liefde #Love #Relaties #Persoonlijkeontwikkeling

Recent Posts
Archive
Follow Us
  • Instagram - Grey Circle