HELING


Mijn moeder zei laatst iets tegen mij wat me diep raakte. “Je wordt steeds mooier als vrouw, je gezichtsuitdrukking steeds zachter, geen harde lijnen meer”.

“Daar heb ik hard voor gewerkt mam, innerlijk” gaf ik terug. “En dat is te zien, ik kijk met bewondering naar je.”

Ik zie de zachtheid die zij ziet steeds vaker zelf in de spiegel en ik ben er dankbaar voor. Ik voel het in mijn hele wezen. Dat eindelijk het gevecht eruit aan het gaan is. De eeuwige innerlijke oorlog lijkt plaats te maken voor kwetsbaarheid. En die kwetsbaarheid voelt minder bedreigend dan dat ik ooit voor mogelijk had gehouden.

Als je thema ‘veiligheid’ is en je vaak twijfelt aan je bestaansrecht, dan wordt het een klus echt hier te kunnen zijn. En met ‘hier’ bedoel ik letterlijk hier op aarde. Om iedere hoek loert gevaar en het liefst trek je je terug. Ik deed dat als kind al door op mijn kamer naar muziek te luisteren en te tekenen. En later door heel hard te gaan werken. Om maar niet steeds met dat gevoel confronteert te worden.

Niet bewust. Geheel onbewust. Voelsprieten die altijd uitstaan en aftasten wat de omgeving me te vertellen heeft. Welke sfeer hangt er, wat wordt er niet gezegd? En dan aanpassen. Want dan gaat je kop er niet af.

Met als gevolg naar binnen geslagen woede. IJzige kou.

Dat kan heel lang goed gaan, Totdat het niet meer gaat. En dan breek je. Ik brak niet 1 maar 2 keer. En bijna een 3de.

Er zijn dagen geweest dat ik niet meer wist wat voor of achter was en dat ik bang was dat als ik aan dat gevoel zou toegeven ik nooit meer op zou staan.

En toch deed ik het.

Voor de buitenwereld is deze tocht redelijk onzichtbaar geweest, maar voor mij was het een dagelijkse reis die ik maakte. Strijdend. Dan weer zichtbaar. Dan weer onzichtbaar.

Vrienden en familie maken weleens een grapje, goedbedoeld, over welke training ik nu weer volg of welke coaching ik nu weer heb gehad. De eeuwige zoeker. En dat is het op momenten ook echt geweest. En dat is soms nog steeds.

Alsof iets dat sterker was dan ikzelf, me dreef naar de bodem van de put om te voelen en te ervaren wat ik los mocht laten. Wat niet (meer) van mij is.

Door systemisch te leren kijken weet ik nu dat niet alleen ik, maar velen van ons diepe pijn mee kunnen dragen, die veel verder gaat dan ons eigen leven. Dat gebeurtenissen die soms generaties lang geleden hebben plaatsgevonden, doortikken naar ons leven. Patronen of kwetsuren die we ervaren kunnen te maken hebben met iets wat er in je familielijn heeft plaatsgevonden. We zijn onbewust loyaal aan dat wat er bijvoorbeeld niet mocht zijn, Een persoon die werd buitengesloten. Of bijvoorbeeld een tragische gebeurtenis rondom dader- en slachtofferschap. Iedereen komt zijn of haar eigen thema’s tegen heb ik ervaren.

Ik begreep vaak niet waar de strijd vandaan kwam, de diepe angst. Wat ik wel wist is dat het zo niet langer kon doorgaan. Dat ik een weg wilde vinden om voorbij de angst te gaan. En het lijkt erop dat er licht door de scheuren heen begint te schijnen. Dat ik steeds meer van mijn innerlijke wereld durf te laten zien.

Dat merk ik aan kleine dingen. Zoals me niet meer zo schuldig voelen als ik niet iets nuttigs doe. De controle los durven te laten als ik iets heel graag wil. De dag de dag kunnen laten zijn, zonder plan. Door zichtbaar te worden via een blog over wat ik voel en ervaar.

Ik versprak me laatst toen ik het woord ontdekkingsreis wilde gebruiken om mijn leven te omschrijven. In plaats daarvan gebruikte ik het woord expeditie. Ik snapte er niks van, maar al heel snel werd het helder. Ik leef mijn leven vaak als een expeditie. Goed en zorgvuldig voorbereid, vooruit gepland en met het doel helder voor ogen. Weinig ruimte latend voor het toeval of onverwachte gebeurtenissen. “Life is what happens to you while you’re busy making other plans” zong John Lennon. En het is zo waar.

Ik heb een allergie voor mensen die zeggen dat alles met liefde en licht kan worden geheeld. In essentie hebben ze gelijk, maar ik kan je vertellen dat dit bullshit is als je alleen maar zwart kunt zien. Als er weinig kleur is. Dan kun je niet anders dan de pijn aan te kijken en er doorheen te gaan. En dat valt nog niet altijd mee. Daar zit namelijk pijn die je niet wilt voelen. En dan is het ‘makkelijk’ om een uitweg te zoeken in de vorm van afleiding. En dat kan werkelijk vanalles zijn. Van heel hard werken, tot verslavingen. En alles wat daar tussenin zit.

Ik ben een boek aan het lezen van Brené Brown; Braving the Wilderness. En wat ik daar uit haal voor mezelf is dat je de wilderness van je eigen kwetsbaarheid in moet gaan, en daar is heel veel moed voor nodig.

Ik vind de wereld nog steeds eng, En ik moet niet te veel naar het nieuws kijken, want dat bevestigt alleen maar mijn angsten. Wat ik geleerd heb te doen is me te openen voor wat er wel is. En zoals een aantal van jullie al weten is dat voor mij o.a. te vinden in de natuur. Daar kan ik een schoonheid ervaren die mij diep ontroert. En heb ik oog voor zoveel detail. Daar kan ik gewoon zijn.

Er wordt niks van mij verwacht.

Mensen kunnen met je meelopen op je pad en je helpen om een stukje in jezelf te helen. Maar uiteindelijk ben ik het die mijn eigen weg bewandelt. Dat kan niemand voor mij doen.

Uitreiken en om hulp vragen is voor de meesten van ons een hele klus, ook voor mij. Ik doe het wel zelf. En toch is dat ook wat er nodig is in een vriendschap. Niet alleen maar geven, maar durven te ontvangen. Ook daar ervaar ik de schoonheid van het leven.

Door die 2 zinnen van mijn moeder werd ik me heel erg bewust van het feit dat ik al een heel traject heb doorlopen en daar ben ik dankbaar voor.

Don’t judge a book by its cover. Wat van buiten nog zo mooi lijkt hoeft niet altijd zo te zijn.

We hebben allemaal onze eigen verhalen en we laten niet altijd de pijn zien. Ook ik niet. Dat houden we voor onszelf.

Maar juist nu merk ik steeds vaker hoeveel kracht er zit in kwetsbaarheid en wat daaruit voortkomt. Er gaat een hele nieuwe wereld voor mij open. Mijn kop gaat er niet af. Zichtbaar worden met alles wat ik in me heb zal waarschijnlijk een levenslange uitdaging voor me zijn en ik ga hem graag aan. Want als ik zichtbaar durf te zijn hoop ik daarmee ook de ander uit te nodigen om zichtbaar te worden, met alles erop en eraan.

En ik geloof er heiig in dat als we allemaal een beetje meer onszelf durven en mogen zijn, met alles erop en eraan, er minder gedoe zou zijn. Dan hoef ik namelijk die muur niet meer om mezelf in stand te houden en kan ik de ontmoeting met de ander, of dat nu privé of zakelijk is, aangaan vanuit een diepere laag in mijzelf. En zeg nu zelf, het communiceert toch een stuk makkelijker als er geen betonnen muur of harnas tussen ons instaat? Dan is er connectie.

De eerste stap is dat ik met mededogen naar mijzelf kan kijken. Want als ik mezelf dat mededogen kan geven, wordt het een stuk makkelijker dit ook voor de ander op te brengen.

Ik kan alleen maar zeggen dat zonder de innerlijke strijd, het gevecht met de buitenwereld ook verdwijnt en dat geeft heel veel rust. Het licht schijnt door de scheuren heen.

Hallo wereld.

foto's Chantal Poiesz

#Journey #Reflection #Persoonlijkeontwikkeling

Recent Posts
Archive
Follow Us
  • Instagram - Grey Circle