ONTDEKKINGSREIS


Het is even geleden dat ik mijn ervaring in Niemandsland met jullie deelde. Het is een mooie reis geweest, waarin steeds weer nieuwe stukken in mij, het licht mochten zien.

Diep verstopt begonnen ze zich langzaam kenbaar te maken. De stukken die ik zo diep had verborgen. Op weg naar binnen kwam ik erachter dat veel niet meer paste en dat het tijd was om oude overtuigingen los te laten. Waarbij 'Ik voldoe niet' wel de hardnekkigste is.

De stem ‘Ik voldoe niet’ houd mij op mijn plek en ze vergelijkt steeds met de ‘rest’. Bijzondere is dat als je stopt met vergelijken, deze stem ook zachter wordt.

Want het referentiekader is verdwenen en de enige norm die overblijft ben jij. IK ben mijn eigen referentiekader en daar blijkt een enorm potentieel te zitten, waar ik tot nu toe niet bij kon komen. Of misschien niet onder ogen durfde te komen.

De stem van ‘Spelen’ komt steeds meer naar voren, wordt luider. Spelen met mijn creativiteit. Spelen met de opzet van workshops. Spelen met wat er wel en niet past. En daarin keuzes maken. Dat geeft zoveel ruimte!

Het wordt opeens een ontdekkingsreis. Het ontdekken van de vrouw in mij. Het ontdekken van de kracht van zacht. Het ontdekken van de kracht van mededogen.

Het ontdekken van sensualiteit en sexualiteit ‘beyond’ schaamte en pijn. Het ontdekken van de vrijheid om jezelf te zijn.

Tijdens deze reis begin ik te begrijpen dat het resetten van je verwachtingen en het loslaten van oude kaders bevrijdend zijn. Als een nieuwe bril die je opzet waardoor nieuw perspectief ontstaat.

Waarin er mogelijkheden zijn i.p.v. onmogelijkheden.

Het kleine geluk zit in de wandelingen met mijn hond waarbij ik iedere dag weer opnieuw de schoonheid van de natuur mag ervaren. Letterlijk mag inademen. En als ik kan zijn in het moment, ontdek ik de meest mooie dingen. Zoals een vlieg op een plant vol dauwdruppels. Als een stilleven bevroren in de tijd. Ik kan daar zo blij van worden en ontroerd door zijn.

Het her- en erkennen van mijn eigen oordelen over wat ik wel en niet goed doe, geeft ook ruimte. Dat ik er mag zijn van mezelf met alles erop en eraan. Dat niets meer weg hoeft. Er ontstaat dan acceptatie en rust. Ik mag zijn wie ik ben. Ongeacht wat de rest van de wereld daarvan vindt.

Ik ben niet gek. Ik ben gewoon mezelf.

Wat een verademing!

Photos Mono Lake by Chantal Poiesz

Photo fly with morning dew by Chantal Poiesz

#Travel #Journey

Recent Posts
Archive
Follow Us
  • Instagram - Grey Circle