WAKKER GEKUST

Het is nu bijna 3 maanden geleden dat ik besloot mijn bestbetaalde opdracht stop te zetten en definitief een andere koers te gaan varen.

Een bijna blanco canvas waarvan de windrichting niet geheel duidelijk was.

De keuze was mede ingegeven door de fysieke pijn die ontstond en de chronische vermoeidheid. Hoe was het toch mogelijk dat ik bijna een 3de keer de bodem van de put zag? Waarom ben ik zo hardnekkig in mijn patronen?

Ik ben al 10 jaar op weg met coaches die met me meelopen, en heb daarin al veel mogen ervaren en zien. Wat me opviel is dat ik ondanks bewustzijn op bepaalde thema’s, steevast in bepaalde valkuilen bleef stappen.

Waarom?

Hard werken is iets wat ik heel goed ken en ik ben nog steeds van mening dat er niets mis is met hard werken. Op z’n tijd.

In mijn geval werd hard werken de driver die is ingegeven vanuit een hele oude pijn. Het werd een overlevingsstrategie die ik inzette om te mogen bestaan. Primair bestaansrecht. Dat klinkt wellicht heftig, maar zo is het voor mij gebleken, met alle gevolgen van dien. Want wat gebeurt er als je niet vanuit je eigen plek, het leven aangaat? In mijn geval door hard te werken.

Wanneer als het ware een paar andere ogen constant met je meekijken over je schouder. Bij alles wat je doet.

Ik stapte terug in een kindstuk. “Zie mij alsjeblieft.”

Als kind bouwen we allemaal bepaalde strategieën op om de liefde van onze ouders te mogen ontvangen. Dat is zoals het is. We bouwen daar ook onze kwaliteiten op. Voor mij zijn dat een groot verantwoordelijkheidsgevoel, daadkracht en enthousiasmeren. Daar werd ik ook om geprezen, iedere keer weer. Ik heb vroeg leren scannen en invoelen en daarmee kan ik goed afstemmen op de ander.

Daarbij is het afstemmen op mezelf een beetje verloren gegaan. Verstopt onder een laagje stof.

Ik werd onbewust gedreven door de erkenning van buitenaf. Als ik maar hard genoeg mijn best doe, vaak genoeg laat zien dat ik het wel regel, dan heb ik recht op het leven. Dan mag ik er zijn. Dat klinkt voor de één misschien bizar en voor de ander herkenbaar.

Zodra heel hard werken een strategie is, die op deze manier wordt ingezet, wordt leven overleven, en dan ga je op een gegeven moment neer. Keer op keer totdat ik geen keuze meer had. Zo gaat het niet langer.

Bam.

Aankijken. De pijn, de overtuigingen. Voelen en doorvoelen.

En dat levert heel veel moois op. Het voelt alsof ik langzaam word wakker gekust.

Ik leer en ervaar onder de begeleiding van bijzonder mooie mensen. En het bijzondere van mijn reis is dat ik voor het eerst in mijn leven de vrouwen opzoek. Ik voelde me meer in mijn comfortzone onder de mannen. Dat kende ik. Daar heb ik mijn kwaliteiten opgebouwd, waar ik heel blij mee ben. Ze hebben me al zo ver gebracht.

Maar er ontbrak een wezenlijk deel. Mijn vrouwelijke energie, waar ik weinig connectie mee had. Die kende ik nauwelijks. En wat ik er van meende te kennen wantrouwde ik.

“Ga de vrouwen opzoeken” werd me meerdere keren geadviseerd. En dat heb ik gedaan. Naast mijn trouwe club lieve vriendinnen zocht ik andere vrouwen op. In mijn opleiding, de intervisie en daarbuiten. Wat een rijkdom.

Opeens komt dat deel vol in het licht te staan. Wat ik mag ervaren is dat mannen en vrouwen niet gelijk zijn, wel gelijkwaardig. Dat is een wezenlijk verschil. Misschien zijn we dat uit het oog verloren in de loop van de tijd.

Er is een verlangen, een groot verlangen om dit deel verder te ontdekken en daarmee opnieuw de wereld te betreden. Ik ben er.

Vanuit nieuwsgierigheid en mededogen. Verbinden van Daadkracht en Zachtheid. Verbinden van Lilith en Eva. Verbinden van Vooruit en Niet-Weten.

Ik voel een enorme dankbaarheid en er is vaker licht, waar eerst het donkerte overheerste. De zwaarte.

Ik voel me gedragen. Door zowel de mannen als de vrouwen in mijn omgeving.

Want we hebben allemaal de mannelijke en vrouwelijk energie in ons.

Ik geloof dat de wereld een beetje meer vrouwelijke energie nodig heeft en ik hoop daar op mijn manier een bijdrage aan te gaan leveren. Om lichtheid te brengen en verbinding.

En ik heb inmiddels ook geleerd dat je dit niet kunt doen, als je niet eerst langs je eigen donkerte bent gegaan. Zo binnen zo buiten.

Het zal nog wel even duren voordat de puzzelstukjes een geheel gaan vormen, en tot die tijd neem ik iedere dag zoals hij komt. Adem in. Adem uit.

Ik ben er en ik blijf. Met alles erop en eraan.

Ik deel graag dit prachtige gedicht met jullie, met dank aan Phoenix opleidingen.

VELE WEGEN KENT HET LEVEN

Vele wegen kent het leven, maar van al

die wegen is er een die jij te gaan hebt.

Die ene is voor jou, die ene slechts.

En of je wilt of niet, die weg heb je te gaan.

De keuze is dus niet de weg, want die koos jou.

De keuze is de wijze, hoe die weg te gaan.

Met onwil om de kuilen en stenen,

met verzet omdat de zon een weg die

door ravijnen gaat, haast niet bereiken kan.

Of met de wil om aan het einde van die

weg milder te zijn en wijzer, dan aan het begin.

de weg koos jou, kies jij hem ook?

Hans Stolp

Naar dag Hammerskjold

Heb het goed met jezelf.

Chantal


Recent Posts
Archive
Follow Us
  • Instagram - Grey Circle